พื้นที่ที่ปราศจากสสารอย่างสิ้นเชิง ในทางประวัติศาสตร์ อริสโตเติลโต้แย้งว่า "ธรรมชาติเกลียดกลัวสุญญากาศ" (horror vacui) โดยอ้างว่าพื้นที่มีสสารอยู่เต็ม (Plenum) ส่วนนักปรมาณูนิยม (เดโมคริตัส) โต้แย้งว่าสุญญากาศ (ช่องว่าง) จำเป็นเพื่อให้เกิดการเคลื่อนที่

คำถามทางอภิปรัชญาว่าโลกเองสามารถมีความคลุมเครือได้หรือไม่ (เช่น เมฆ หรือภูเขาที่มีขอบเขตไม่ชัดเจน) หรือความคลุมเครือเป็นเพียงข้อบกพร่องของภาษาหรือมโนทัศน์ของเราเท่านั้น (ความคลุมเครือทางญาณวิทยา/ภาษา)

(ภาษาสันสกฤต) หนึ่งในหกสำนักปรัชญาอาสติกะ (ฝ่ายพระเวท) ของปรัชญาอินเดีย ก่อตั้งโดยกณาทะ เป็นที่รู้จักในด้านสัจนิยมแบบพหุลักษณ์และจักรวาลวิทยาแบบปรมาณูนิยม โดยจัดจำแนกทุกสิ่งในจักรวาลออกเป็นเจ็ดปทารถะ (ประเภท) เช่น ทรัพยะ คุณะ และกรรมะ

ในทางตรรกวิทยา คือคุณสมบัติของข้อโต้แย้งที่ความจริงของข้ออ้างรับประกันความจริงของข้อสรุป ในทางอภิปรัชญา มีการถกเถียงว่าความสมเหตุสมผลเป็นคุณสมบัติทางรูปแบบที่เป็นอิสระจากจิตใจหรือไม่

ในทางตรรกวิทยา คือคุณสมบัติของการอ้างเหตุผลแบบนิรนัย ซึ่งหากข้ออ้างเป็นจริงแล้ว ข้อสรุปจะต้องเป็นจริงด้วยเสมอ ความสมเหตุสมผลหมายถึงความถูกต้องเชิงรูปแบบของกระบวนการให้เหตุผล โดยไม่คำนึงว่าข้ออ้างนั้นเป็นจริงในความเป็นจริงหรือไม่

คุณสมบัติของการให้เหตุผลแบบนิรนัย การให้เหตุผลจะสมเหตุสมผลก็ต่อเมื่อเป็นไปไม่ได้ที่ข้ออ้างจะเป็นจริงและข้อสรุปเป็นเท็จ ความสมเหตุสมผลเกี่ยวข้องกับรูปแบบ (โครงสร้าง) ของการให้เหตุผล ไม่ใช่ความจริงทางเนื้อหา

ความดี ประโยชน์ หรือความสำคัญของสิ่งใดสิ่งหนึ่ง คุณวิทยา (Axiology) เป็นปรัชญาสาขาที่ศึกษาธรรมชาติของคุณค่า ซึ่งรวมถึงคุณค่าทางจริยธรรม (ความดี) คุณค่าทางสุนทรียภาพ (ความงาม) และคุณค่าทางศาสนา

คุณค่าในตัวเอง คือคุณค่าที่สิ่งหนึ่งมีอยู่ในตัวเอง (เช่น ความสุข, คุณธรรม) คุณค่าเชิงเครื่องมือ คือคุณค่าที่สิ่งหนึ่งมีในฐานะเป็นเครื่องมือเพื่อไปสู่สิ่งอื่น (เช่น เงินมีค่าเพราะใช้ซื้อของได้)

สถานะทางอภิปรัชญาของ "ความดี" หรือ "ความงาม" นักสัจนิยมทางศีลธรรมโต้แย้งว่าคุณค่าเป็นลักษณะปรนัยของโลก ส่วนนักต่อต้านสัจนิยมโต้แย้งว่าคุณค่าเป็นเพียงการฉายภาพทัศนคติหรือความพึงพอใจของมนุษย์

สัญลักษณ์ (x, y) ที่แทนสมาชิกที่ไม่ระบุเจาะจงในขอบเขตหนึ่ง ควายน์มีวาทะอันโด่งดังว่า "การมีอยู่คือการเป็นค่าของตัวแปรที่ถูกผูกไว้" ซึ่งเชื่อมโยงภววิทยาเข้ากับการระบุปริมาณทางตรรกะโดยตรง

(ภาษาสันสกฤต) ตามตัวอักษรหมายถึง "สี" หรือ "ชนชั้น" เป็นการแบ่งสังคมฮินดูตามประเพณีออกเป็นสี่กลุ่มโดยยึดตามอาชีพและอุปนิสัย ได้แก่ พราหมณ์ (นักบวช/นักปราชญ์), กษัตริย์ (นักรบ/ผู้ปกครอง), แพศย์ (พ่อค้า/เกษตรกร), และศูทร (ผู้ใช้แรงงาน)

(สันสกฤต) 'ที่สุดแห่งพระเวท' หนึ่งในหกสำนักปรัชญาอาสติกะของอินเดีย ซึ่งมีรากฐานจากคำสอนในคัมภีร์อุปนิษัท ปรัชญานี้สำรวจความสัมพันธ์ระหว่างพรหมัน (สัจภาวะสูงสุด), อาตมัน (อาตมันปัจเจก) และโลก สำนักย่อยที่สำคัญได้แก่ อไทฺวตะ (อทเวตวาท), วิศิษฏาไทฺวตะ (วิศิษฏาทเวตวาท) และไทฺวตะ (ทเวตวาท)

(สันสกฤต) คัมภีร์ที่เก่าแก่และศักดิ์สิทธิ์ที่สุดของศาสนาฮินดู ประกอบด้วยคัมภีร์ฤคเวท สามเวท ยชุรเวท และอถรรพเวท เชื่อกันว่าเป็น "อปาลรุเษย" (มิได้มาจากมนุษย์) และบรรจุบทสวดสรรเสริญ พิธีกรรม และคำสอนทางปรัชญา

องค์ประกอบหลักของ "สถานะแรกเริ่ม" ในทฤษฎีของ จอห์น รอลส์ เพื่อรับประกันความยุติธรรม บุคคลจะเลือกหลักการแห่งความยุติธรรมโดยไม่รู้สถานะทางสังคม พรสวรรค์ หรือลักษณะเฉพาะส่วนบุคคลของตนเอง

เกณฑ์การตัดสินความหมายที่ใช้โดยกลุ่มปฏิฐานนิยมเชิงตรรกะ ซึ่งระบุว่าข้อความจะมีความหมายก็ต่อเมื่อเป็นข้อความเชิงวิเคราะห์ (จริงโดยนิยาม) หรือสามารถตรวจสอบได้เชิงประจักษ์ผ่านประสบการณ์ทางผัสสะเท่านั้น

หลักการ (ปฏิฐานนิยมเชิงตรรกะ) ที่ว่าข้อความจะมีความหมายก็ต่อเมื่อเป็นนิรนัย (Tautology) หรือสามารถพิสูจน์ยืนยันได้ทางประสบการณ์ ทัศนะนี้พยายามกำจัดอภิปรัชญาส่วนใหญ่ออกไปในฐานะ "สิ่งที่ไร้สาระ"

(สันสกฤต) ความรู้หรือศาสตร์ ในปรัชญาอินเดียหมายถึงความรู้แจ้งในสัจภาวะหรือตัวตนที่แท้จริง (อาตมัน) ซึ่งนำไปสู่ความหลุดพ้น (โมกษะ) และอยู่ตรงข้ามกับอวิทยา (ความไม่รู้)

ในทัศนะของเดอเลอซและแบร์กซอง "ภาวะเสมือน" ไม่ใช่ "สิ่งที่เป็นไปได้" (ซึ่งขาดความจริง) แต่เป็นมิติที่มีความจริงอย่างสมบูรณ์ของความมีอยู่ที่รอการทำให้ปรากฏจริง เป็นคลังของศักยภาพสำหรับการสร้างความแตกต่าง

ความเป็นเลิศทางศีลธรรม ความถูกต้องชอบธรรม หรือคุณลักษณะที่ดีของอุปนิสัย ในจริยศาสตร์ของอาริสโตเติล คุณธรรมคือสภาวะของอุปนิสัยที่เกี่ยวข้องกับการเลือก โดยตั้งอยู่บน 'ทางสายกลาง' ระหว่างความสุดโต่งสองขั้วคือความมากเกินไปและความบกพร่อง

แนวทางทางจริยศาสตร์ที่เน้นบุคลิกภาพและคุณธรรมของปัจเจกบุคคล (เช่น ความกล้าหาญ หรือความรู้จักพอดี) เป็นองค์ประกอบหลักของการคิดเชิงจริยธรรม แทนที่จะเน้นกฎเกณฑ์ (หน้าที่นิยม) หรือผลลัพธ์ (ประโยชน์นิยม)

ลัทธิทางปรัชญาที่เชื่อว่าสิ่งมีชีวิตมี "พลังชีวิต" หรือ "หลักการแห่งชีวิต" (élan vital) ที่ไม่ใช่สิ่งทางกายภาพ ซึ่งทำให้สิ่งมีชีวิตแตกต่างจากสสารที่ไม่มีชีวิต และไม่สามารถอธิบายได้ด้วยกฎทางฟิสิกส์หรือเคมีล้วนๆ

ทฤษฎีที่ว่าสิ่งมีชีวิตมีความแตกต่างจากสสารที่ไม่มีชีวิตอย่างสิ้นเชิง เพราะสิ่งมีชีวิตประกอบด้วยองค์ประกอบที่ไม่ใช่ทางกายภาพ (เช่น "élan vital" หรือพลังชีวิต) ซึ่งกำกับการพัฒนาของสิ่งมีชีวิตนั้น