ทัศนะทางอภิปรัชญาที่ว่าเวลาคือการจัดเรียงลำดับของเหตุการณ์ที่คงที่ (ก่อน, หลัง) โดยปราศจาก "ขณะปัจจุบัน" ที่เคลื่อนที่ไป

เกี่ยวข้องกับแบบจำลอง "จักรวาลก้อน" (Block Universe) ถือว่าความแตกต่างระหว่างอดีต ปัจจุบัน และอนาคต เป็นเพียงภาพลวงตา

สมมติฐานที่ว่าผลสามารถเกิดขึ้นก่อนเหตุในทางเวลาได้; กล่าวคือ เหตุการณ์ที่เวลา t ถูกทำให้เกิดขึ้นโดยเหตุการณ์ที่เวลา t+1

แนวคิดในฟิสิกส์และอภิปรัชญาที่อนาคตส่งอิทธิพลต่ออดีต มักถูกอภิปรายในบริบทของปฏิทรรศน์การเดินทางข้ามเวลาและกลศาสตร์ควอนตัม

(จริยศาสตร์) สิ่งที่ชั่วร้ายหรือเลวทราม ซึ่งเป็นขั้วตรงข้ามของความดี ในลัทธิอรรถประโยชน์นิยม คือสิ่งที่ก่อให้เกิดความเจ็บปวดหรือความทุกข์

คำศัพท์ของซาทร์ (mauvaise foi) สำหรับปรากฏการณ์ที่มนุษย์ ภายใต้แรงกดดันทางสังคม ยอมรับค่านิยมจอมปลอมและปฏิเสธเสรีภาพที่มีมาแต่กำเนิดของตนที่จะกระทำอย่างแท้จริง

สภาวะทางอภิปรัชญาของการโกหกตัวเองเกี่ยวกับธรรมชาติของตนในฐานะผู้มีเสรีภาพ โดยปฏิบัติต่อตนเองเสมือนเป็นวัตถุสิ่งของมากกว่าจะเป็นจิตสำนึก

ในปรัชญาของซาทร์ คือรูปแบบหนึ่งของการหลอกตัวเองที่มนุษย์ปฏิเสธเสรีภาพและความรับผิดชอบของตน โดยแสร้งทำตัวเป็นสิ่งของ (วัตถุ) ที่ถูกกำหนดโดยสถานการณ์ แทนที่จะยอมรับว่าตนเป็นประธานที่มีเสรีภาพในการเลือกการกระทำของตนเอง

(ภาษาสันสกฤต) การรับรู้ภายนอก ในตรรกศาสตร์อินเดีย (Nยายะ) หมายถึงการรับรู้ที่เกิดจากการสัมผัสของอินทรีย์กับวัตถุภายนอก

ในทางภววิทยา หมายถึงตัวรองรับหรือสิ่งที่มีคุณสมบัติ แต่เมื่อพิจารณาที่ตัวมันเองโดยแยกออกจากคุณสมบัติแล้ว จะไม่มีคุณสมบัติใดๆ เลย

สิ่งสมมติทางทฤษฎีที่ถูกเสนอขึ้นเพื่ออธิบายความแตกต่างเชิงจำนวนระหว่างวัตถุสองชิ้นที่มีคุณสมบัติเหมือนกันทุกประการ

สิ่งสมมติทางทฤษฎีที่ถูกเสนอให้เป็นตัวรองรับที่ยึดถือคุณสมบัติเอาไว้ แต่ตัวมันเองไม่มีคุณสมบัติใดๆ (มัน "เปล่าเปลือย")

โมเดลสังคมแบบมาร์กซิสต์ ฐาน ประกอบด้วยพลังและกงล้อความสัมพันธ์ทางการผลิต (เศรษฐกิจ) โครงสร้างส่วนบน รวมถึงวัฒนธรรม สถาบัน โครงสร้างอำนาจทางการเมือง บทบาท พิธีกรรม และรัฐ โดยฐานเป็นตัวกำหนด (หรือวางเงื่อนไข) ให้แก่โครงสร้างส่วนบน

ชุดของคุณสมบัติระดับล่าง (มักเป็นทางกายภาพ) ซึ่งคุณสมบัติระดับสูง (เช่น ทางจิต หรือทางศีลธรรม) ต้องพึ่งพาหรือดำรงอยู่โดยมีการกำกับแกน

คุณสมบัติที่เป็นรากฐานให้แก่คุณสมบัติที่มาเกาะเกี่ยว (Supervenient); จะไม่มีความแตกต่างในระดับบนหากไม่มีความแตกต่างในระดับฐาน

ในทฤษฎีรากฐานนิยม หมายถึงความเชื่อที่ไม่ได้ถูกอนุมานมาจากความเชื่ออื่น แต่มีความสมเหตุสมผลในตัวมันเอง (เช่น ผ่านผัสสะหรือความจำ) แพลนทิงกาขยายขอบเขตนี้รวมถึงความเชื่อในพระเจ้าว่าเป็น "ความเชื่อพื้นฐานที่เหมาะสม"

คำศัพท์ที่ พี.เอฟ. สตรอว์สัน ใช้เรียกวัตถุทางกายภาพและบุคคลว่าเป็นสิ่งที่มีอยู่พื้นฐาน ซึ่งการระบุสิ่งเฉพาะอื่นๆ ของเราต้องขึ้นอยู่กับสิ่งเหล่านี้

สิ่งเฉพาะที่ไม่ได้เป็นคุณสมบัติของสิ่งอื่น และสามารถระบุตัวตนได้โดยไม่ต้องอ้างอิงถึงสิ่งเฉพาะอื่น

แนวทางทางญาณวิทยาและสถิติที่อาศัยทฤษฎีบทของเบส์ ซึ่งอธิบายถึงวิธีการปรับปรุงระดับความน่าจะเป็นของสมมติฐานเมื่อได้รับหลักฐานหรือข้อมูลใหม่ๆ เพิ่มเติม

คุณลักษณะหรือการรวมกันของคุณลักษณะในวัตถุหรือมโนทัศน์ที่ก่อให้เกิดความพึงพอใจทางประสาทสัมผัสหรือทางจิตใจ เป็นหัวข้อหลักของสุนทรียศาสตร์

กระบวนการของการเปลี่ยนแปลงหรือการเกิดขึ้น ในปรัชญาของเฮราคลิตัสถือว่าเป็นธรรมชาติพื้นฐานของความจริง ("ทุกสิ่งไหลเลื่อน")

ในปรัชญากระบวนการ (ไวท์เฮด) หมายถึงการทำให้ศักยภาพกลายเป็นจริง; ความก้าวหน้าอย่างสร้างสรรค์ของจักรวาลที่ซึ่งสิ่งต่างๆ คือเหตุการณ์มากกว่าจะเป็นสารวัตถุ

แนวคิดเรื่องการเปลี่ยนแปลงหรือความไหลลื่นอย่างต่อเนื่อง ในปรัชญาของเฮราคลิตัส คือแนวคิดที่ว่าไม่มีสิ่งใดหยุดนิ่ง และทุกสรรพสิ่งอยู่ในกระบวนการของการเปลี่ยนรูป ("ท่านไม่สามารถก้าวลงไปในแม่น้ำสายเดิมได้สองครั้ง")

สำนักคิดทางจิตวิทยาและปรัชญาที่ถือว่าเนื้อหาที่เหมาะสมของการศึกษาทางจิตวิทยาคือพฤติกรรมที่สามารถสังเกตได้ ไม่ใช่สภาวะทางจิตภายในหรือจิตสำนึก

ทฤษฎีในปรัชญาจิตที่โต้แย้งว่าสภาวะทางจิตสามารถถูกลดทอนหรืออธิบายได้ทั้งหมดในรูปของพฤติกรรมที่สังเกตได้และแนวโน้มที่จะแสดงพฤติกรรม โดยปฏิเสธแนวคิดเรื่องจิตที่เป็นเรื่องภายในและเป็นส่วนตัว

ทัศนะทางอภิปรัชญาที่ว่าสภาวะทางจิตหรือเหตุการณ์ภายในจิตใจไม่มีอยู่จริง; สิ่งที่เราเรียกว่า "จิต" แท้จริงแล้วเป็นเพียงพฤติกรรม

ทฤษฎีที่ว่าข้อความเกี่ยวกับสภาวะทางจิตมีความเท่าเทียมกันทางตรรกะกับข้อความเกี่ยวกับแนวโน้มทางพฤติกรรม

แนวคิดพื้นฐานที่สุดในอภิปรัชญา หมายถึงการมีอยู่หรือสิ่งที่มีอยู่

แยกความแตกต่างจาก "สิ่งที่มีอยู่" (Entities/Beings) ภาวะ (Sein) คือประเด็นพื้นฐานของภววิทยา—ซึ่งถามว่าการที่สิ่งใดสิ่งหนึ่งจะมีอยู่ขึ้นมาได้นั้นมีความหมายว่าอย่างไร

แนวคิดพื้นฐานในทางอภิปรัชญาที่อ้างถึงการดำรงอยู่ด้วยตัวมันเอง ไฮเดกเกอร์แยกแยะระหว่าง "สิ่งที่มีอยู่" (หน่วยตัวตน) และ "ความเป็นอยู่" (ธรรมชาติของการดำรงอยู่) โดยมุ่งเน้นไปที่ Dasein (การดำรงอยู่ของมนุษย์)

คำศัพท์ของ ฌ็อง-ปอล ซาทร์ (pour-soi) สำหรับรูปแบบการมีอยู่ของความตระหนักรู้ (จิตสำนึก); มีลักษณะเด่นคือเสรีภาพและความไม่สมบูรณ์

ประเภทของภาวะที่ตระหนักรู้ถึงการมีอยู่ของตนเอง ซึ่งสร้างช่องว่างหรือ "ความว่างเปล่า" ขึ้นภายในตนเอง

คำศัพท์ของซาทร์ (en-soi) สำหรับความจริงที่ไม่มีความตระหนักรู้ เช่น วัตถุและสิ่งของ เป็นสิ่งที่สมบูรณ์ คงที่ และแข็งทื่อ

สิ่งที่เป็นอย่างที่มันเป็น; ความเป็นบวกล้วนๆ ของการมีอยู่โดยปราศจากการปฏิเสธหรือความสัมพันธ์กับสิ่งอื่น

แนวคิดที่เป็นเอกภาพของไฮเดกเกอร์ (In-der-Welt-sein) ที่อธิบายการมีอยู่ของมนุษย์ว่าไม่ใช่ประธานที่แยกตัวสังเกตวัตถุ แต่เป็นสิ่งที่เข้าไปพัวพันอยู่ในบริบทของความหมายอยู่แล้ว

การปฏิเสธการแยกจิตและโลกออกจากกันแบบเดส์การตส์; การเป็นมนุษย์คือการพำนักอยู่ในโลกแห่งเครื่องมือและความห่วงใยเชิงปฏิบัติ