ทัศนะทางปรัชญาที่ว่าชีวิตปราศจากความหมาย วัตถุประสงค์ หรือคุณค่าแท้จริงที่เป็นปรนัย โดยทั่วไปเกี่ยวข้องกับการปฏิเสธหลักการทางศาสนาและศีลธรรมทั้งหมด

หลักการทางปรัชญาที่แนะถึงความขาดแคลนความเชื่อในแง่มุมที่มีความหมายของชีวิต นีดเช่ใช้คำนี้เพื่ออธิบายความเสื่อมถอยของค่านิยมดั้งเดิมและวิกฤตการณ์แห่งความหมายในโลกสมัยใหม่

(ภาษาสันสกฤต) สาเหตุ, แรงจูงใจ, หรือเหตุโดยตรง ในปรัชญาอินเดียหมายถึงสมรรถเหตุ (efficient cause) (เช่น ช่างปั้นหม้อ) ซึ่งแตกต่างจากอุปาทานเหตุ (material cause) (เช่น ดินเหนียว)

(ภาษาสันสกฤต) ปราศจากคุณลักษณะหรือคุณสมบัติ ในปรัชญาเวทานตะ หมายถึงพรหมันซึ่งเป็นสภาวะสัมบูรณ์ที่ไร้บุคคลตามที่เป็นอยู่เองโดยเนื้อแท้ ซึ่งอยู่พ้นไปจากมโนทัศน์และข้อจำกัดทั้งปวงของมนุษย์

(สันสกฤต: "การดับ" หรือ "ความสิ้นไป") เป้าหมายสูงสุดของพุทธศาสนา ซึ่งหมายถึงการดับสิ้นของความทุกข์ ความปรารถนา และวงจรการเวียนว่ายตายเกิด (สังสารวัฏ) เป็นสภาวะแห่งสันติสุขอันสูงสุดและการหลุดพ้น

เป้าหมายสูงสุดของพุทธศาสนา: การดับไปแห่งความทุกข์ ความทะยานอยาก และอวิชชา และการหลุดพ้นจากวัฏสงสาร (การเวียนว่ายตายเกิด) ถูกอธิบายทั้งในเชิงลบ (เป็นการดับไป) และเชิงบวก (เป็นความสงบที่ปราศจากเงื่อนไข)

(ภาษาสันสกฤต) สภาวะที่ปราศจากการแบ่งแยกหรือความแตกต่าง ในปรัชญาอินเดีย หมายถึงการรับรู้หรือสมาธิในระดับสูง ซึ่งความแตกต่างระหว่างผู้รู้ (ประธาน) สิ่งที่ถูกรู้ (กรรม) และอาการรู้ (การกระทำแห่งการรู้) ได้สลายไป และจิตได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับความจริงสูงสุด

(สันสกฤต) มรรคาแห่งการสละ หรือ "การหันกลับ" จากกิจกรรมและความปรารถนาทางโลก เพื่อมุ่งแสวงหาความหลุดพ้นทางจิตวิญญาณ ซึ่งเป็นแนวทางที่ตรงกันข้ามกับปวัตติมรรค (มรรคาแห่งการข้องแวะในทางโลก)

(ภาษาสันสกฤต) ข้อพึงปฏิบัติหรือวินัย ในคัมภีร์โยคะสูตรของปตัญชลี หมายถึงองค์ประกอบที่สองของโยคะ ซึ่งประกอบด้วยข้อปฏิบัติทางจริยธรรมห้าประการ ได้แก่ ความบริสุทธิ์, ความสันโดษ, ความเพียร, การศึกษาตนเอง และการอุทิศตนต่อพระผู้เป็นเจ้า

ทัศนะทางปรัชญาที่เห็นว่ามโนทัศน์สากลหรือคำทั่วไป (universals) ไม่มีสภาวะอยู่จริงเชิงภาววิสัยนอกจิตใจ แต่เป็นเพียง 'ชื่อ' หรือ 'นาม' ที่ใช้เรียกกลุ่มของวัตถุแต่ละสิ่งเท่านั้น

ทัศนะทางอภิปรัชญาที่ปฏิเสธการมีอยู่ของสากลภูมิลักษณ์หรือวัตถุนามธรรม โดยถือว่ามีเพียงสิ่งเฉพาะเจาะจงเท่านั้นที่มีอยู่จริง และคำศัพท์ที่เป็นสากลเป็นเพียงชื่อหรือเครื่องมือทางภาษาเท่านั้น

ทัศนะทางอภิจริยศาสตร์ที่ว่าข้อความทางศีลธรรมไม่ได้แสดงออกถึงประพจน์ จึงไม่อาจเป็นจริงหรือเท็จได้ ตัวอย่างเช่น อารมณ์นิยม (เป็นการแสดงอารมณ์) และคำสั่งนิยม (เป็นการให้คำสั่ง)

การเกี่ยวข้องกับหรือการมาจากมาตรฐานหรือบรรทัดฐาน โดยเฉพาะอย่างยิ่งทางพฤติกรรม ในทางจริยศาสตร์ ทฤษฎีเชิงปทัสถานมุ่งสถาปนามาตรฐานว่าสิ่งใดถูกหรือผิด ซึ่งตรงข้ามกับการอธิบายเชิงพรรณนาว่าผู้คนประพฤติตนอย่างไร

คุณสมบัติของการสร้างข้อเรียกร้องต่อเรา การสั่งเรา หรือการเป็นสิ่งที่เรา "ควร" ทำ คอร์สการ์ดสำรวจว่าทำไมเหตุผลทางศีลธรรมจึงมีอิทธิพลต่อเรา และอำนาจหน้าที่ของมันมาจากไหน

ในปรัชญาของอิมมานูเอล คานท์ หมายถึง 'สิ่งในตัวเอง' (เยอรมัน: Ding an sich) ที่ดำรงอยู่โดยเป็นอิสระจากการรับรู้ทางประสาทสัมผัสของมนุษย์ คานท์ให้เหตุผลว่า แม้เราจะสามารถรับรู้ปรากฏการณ์ (สิ่งที่ปรากฏแก่เรา) ได้ แต่เราไม่สามารถมีความรู้โดยตรงเกี่ยวกับโนเมนอนได้เลย

ในทัศนะของคานท์ คือสิ่งที่เป็นอยู่ในตัวมันเอง โดยเป็นอิสระจากผัสสะของมนุษย์ เป็นวัตถุที่รู้ได้ด้วยปัญญา (Intelligible) ตรงข้ามกับ ปรากฏการณ์ (วัตถุที่รู้ได้ด้วยผัสสะ) มันเป็นขีดจำกัดของความรู้มนุษย์; เราคิดถึงมันได้ แต่รู้ (รับรู้) มันไม่ได้

จุดยืนตั้งต้นที่ว่าไม่มีความสัมพันธ์ระหว่างปรากฏการณ์สองอย่างที่วัดได้ การสืบเสาะทางวิทยาศาสตร์มักดำเนินการโดยพยายามปฏิเสธสมมติฐานว่าง (การพิสูจน์ว่าเป็นเท็จ) แทนที่จะพยายามพิสูจน์สมมติฐานทางเลือกโดยตรง

(สันสกฤต) หนึ่งในหกสำนักปรัชญาอาสติกะ (ฝ่ายดั้งเดิม) ของอินเดีย ซึ่งก่อตั้งโดยโคตมะ มีสาระสำคัญหลักเกี่ยวกับตรรกวิทยา ทฤษฎีความรู้ (ญาณวิทยา) และวิธีการให้เหตุผลที่สมเหตุสมผล