พัฒนาการสำคัญในปรัชญาศตวรรษที่ 20 (ทั้งสายวิเคราะห์และสายคอนติเนนตัล) ซึ่งจุดเน้นเปลี่ยนจากจิตสำนึกหรือโลกไปสู่ "ภาษา" โดยยืนยันว่าปัญหาทางปรัชญาส่วนใหญ่คือปัญหาเรื่องภาษา

(ภาษาสันสกฤต) ความโลภ, ความตระหนี่ถี่เหนียว, หรือความปรารถนาทางโลก ในจริยศาสตร์อินเดีย (ศาสนาฮินดู, ศาสนาพุทธ, และศาสนาเชน) ถือว่าเป็นอุปสรรคสำคัญต่อความก้าวหน้าทางจิตวิญญาณและเป็นสาเหตุของความทุกข์และการผูกมัด

หลักการที่ว่าวัตถุถูกกระทบโดยตรงจากสิ่งที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียงเท่านั้น ท้าทายโดยปฏิทรรศน์ควอนตัมเรื่องความพัวพัน

สาขาหนึ่งของปรัชญาที่ศึกษาเกี่ยวกับรูปแบบและกฎเกณฑ์ของความคิดและการให้เหตุผล เป็นการศึกษาอย่างเป็นระบบเกี่ยวกับหลักการของการอนุมานที่สมเหตุสมผลและข้อโต้แย้งที่ถูกต้อง

การศึกษาอย่างเป็นระบบเกี่ยวกับการอนุมานที่สมเหตุสมผลและการให้เหตุผลที่ถูกต้อง ตรรกศาสตร์ตรวจสอบโครงสร้างของการอ้างเหตุผล (ข้ออ้างและข้อสรุป) เพื่อแยกแยะรูปแบบที่สมเหตุสมผลออกจากรูปแบบที่ไม่สมเหตุสมผล โดยไม่ขึ้นกับเนื้อหา

การสืบค้นว่าโครงสร้างทางตรรกศาสตร์สะท้อนโครงสร้างที่แท้จริงของความจริงหรือไม่ หรือเป็นเพียงเครื่องมือทางภาษาของเรา

ทฤษฎีทางอภิปรัชญา (รัสเซลล์/วิทเกนสไตน์) ที่ว่าโลกประกอบด้วยข้อเท็จจริงพื้นฐานที่ไม่สามารถแบ่งแยกได้อีก (ข้อเท็จจริงปรมาณู) ซึ่งสอดคล้องกับองค์ประกอบพื้นฐานของภาษา (ประพจน์ปรมาณู)

ขบวนการทางปรัชญาในศตวรรษที่ 20 ที่ถือว่ามีเพียงข้อความที่สามารถตรวจสอบได้ผ่านการสังเกตโดยตรงหรือการพิสูจน์เชิงตรรกะเท่านั้นที่มีความหมาย ปฏิเสธข้อความทางอภิปรัชญาและจริยธรรมว่าเป็น "ข้อเสนอเทียม"

ขบวนการทางปรัชญา (กลุ่มเวียนนา) ที่ยืนยันว่าเฉพาะข้อความที่สามารถตรวจสอบยืนยันได้ผ่านการสังเกตเชิงประจักษ์หรือการพิสูจน์ทางตรรกะเท่านั้นที่มีความหมาย โดยปฏิเสธว่าอภิปรัชญา ศาสนา และจริยธรรม เป็นเรื่องไร้ความหมาย

จารีตทางอภิปรัชญาที่ให้สิทธิพิเศษแก่ "คำพูด" และ "การปรากฏ" โดยเชื่อว่ามีจุดศูนย์กลางของความหมายที่เป็นความจริงแท้เพียงหนึ่งเดียว

หลักการทางภววิทยาที่หมายถึง "เหตุผล" หรือ "ระเบียบของจักรวาล" ซึ่งควบคุมการเปลี่ยนแปลงและความสมดุลของสิ่งทั้งปวง

แนวคิดพื้นฐานในปรัชญากรีก ในเฮราคลิตัส หมายถึงหลักการสากลแห่งระเบียบและเหตุผลที่กำกับดูแลจักรวาล ในลัทธิสโตอิก หมายถึงหลักการวัตถุเชิงรุก (เหตุผลศักดิ์สิทธิ์) ที่แทรกซึมอยู่ในทุกสิ่ง

(ภาษาสันสกฤต) โลก, ภพ, หรือระดับของการดำรงอยู่ ในจักรวาลวิทยาแบบอินเดีย หมายถึงระดับต่างๆ ของจักรวาล (เช่น ภูโลก หรือโลก, สวรรค์โลก หรือสวรรค์)

(ภาษาสันสกฤต) "มุ่งสู่โลก" อีกชื่อหนึ่งของสำนักจารวากในปรัชญาอินเดีย ซึ่งมีลักษณะเฉพาะคือวัตถุนิยมและอเทวนิยม โดยถือว่าโลกวัตถุเท่านั้นที่เป็นจริง

ความรู้สึกอันลึกซึ้งของความรักใคร่เสน่หา ความดึงดูดใจ หรือความภักดี ในทางปรัชญา ความรักถูกแบ่งออกเป็นหลายประเภท เช่น อีรอส (ความรักแบบปรารถนา), ฟิเลีย (มิตรภาพ), และ อกาเป (ความรักที่ปราศจากเงื่อนไขหรือความรักของพระเจ้า)

ถูกวิเคราะห์ทางปรัชญาในรูปแบบต่างๆ อีรอส (เพลโต) คือความปรารถนาในความงามและความดี โดยไต่ระดับจากร่างกายทางกายภาพไปสู่ "แบบ" อากาเป้ (ศาสนาคริสต์) คือความรักที่ไม่มีเงื่อนไขและเสียสละตนเอง มักเชื่อมโยงกับความรักของพระเจ้าที่มีต่อมนุษย์

การก้าวข้ามจากความดึงดูดทางกายภาพไปสู่การรักในความดีและความงามสากล (แบบ) ซึ่งเป็นหนทางสู่ความรู้แจ้งทางอภิปรัชญา

ความรู้สึกสนับสนุนหรือความซื่อสัตย์อย่างแรงกล้าต่อบุคคล กลุ่ม หรืออุดมการณ์ ในทางจริยธรรม ถือว่าเป็นคุณธรรมที่เกี่ยวข้องกับความซื่อสัตย์และความทุ่มเทต่อพันธะ

ตัวอย่างที่ใช้ในการถกเถียงเรื่องการทับซ้อนทางวัตถุ: รูปปั้นและก้อนดินเหนียวที่เป็นวัสดุของมัน เป็นสิ่งเดียวกันหรือสองสิ่งที่ต่างกัน?