ทัศนะของอริสโตเติลที่ว่าวัตถุทางกายภาพทุกชนิดประกอบด้วยองค์ประกอบพื้นฐานสองประการคือ สสาร (Materia) และรูปแบบ (Forma)

หลักการทางภววิทยาที่อธิบายว่ารูปแบบเป็นตัวกำหนดสารัตถะและหน้าที่ของสสาร ทำให้สสารที่ไร้รูปร่างกลายเป็นวัตถุที่มีเอกลักษณ์เฉพาะ

ทฤษฎีของอริสโตเติลที่ว่าวัตถุทางกายภาพทุกชนิดเป็นส่วนประกอบของ สสาร (hyle) และ รูป (morphe) สสารคือภาวะแฝง และรูปคือภาวะจริงที่ให้โครงสร้างและเอกลักษณ์แก่มัน วิญญาณคือรูปของร่างกาย

หลักปรัชญาที่ว่าสสารทั้งหมดมีชีวิต หรือชีวิตและสสารเป็นสิ่งที่แยกออกจากกันไม่ได้ นักปรัชญากรีกยุคแรก ๆ (ก่อนโสเครตีส) หลายคนถือทรรศนะนี้

ในทางอภิปรัชญาโบราณ หมายถึงสารัตถะที่ดำรงอยู่จริงหรือสิ่งที่รองรับคุณสมบัติ ในเทววิทยาหมายถึงบุคคลหรือตัวตนเฉพาะของพระเจ้า

คำอธิบายที่เสนอขึ้นโดยอาศัยหลักฐานที่จำกัดเพื่อเป็นจุดเริ่มต้นสำหรับการตรวจสอบเพิ่มเติม ในตรรกศาสตร์ หมายถึงข้อสันนิษฐานเบื้องต้นที่ทำขึ้นเพื่อดึงออกมาและทดสอบผลที่ตามมาทางตรรกะหรือเชิงประจักษ์

คำสั่งของเหตุผลที่มีผลเฉพาะภายใต้เงื่อนไข: "ถ้าคุณต้องการ X, จงทำ Y" มันขึ้นอยู่กับความปรารถนาหรือความโน้มเอียง (เช่น "ถ้าอยากสุขภาพดี จงออกกำลังกาย") แตกต่างจากคำสั่งเด็ดขาด (Categorical Imperative) ที่ไม่มีเงื่อนไข

ความจำเป็นที่เกิดขึ้นภายใต้เงื่อนไขบางอย่าง เช่น หากเป้าหมายคือ ก. ดังนั้น ข. จึงจำเป็นเพื่อให้บรรลุเป้าหมายนั้น