ใช้ในปรากฏการณ์วิทยาเพื่ออธิบายคุณภาพของ "ที่นี่และเดี๋ยวนี้" ที่เป็นเอกลักษณ์และไม่สามารถทำซ้ำได้ของประสบการณ์หรือเหตุการณ์

มาจากแนวคิดของ ดันส์ สโคตัส หมายถึง "ความเป็นสิ่งนี้" คือคุณสมบัติที่ไม่ใช่เชิงคุณภาพ ซึ่งแยกปัจเจกบุคคลหนึ่งออกจากสิ่งอื่นในประเภทเดียวกัน

แนวทางเชิงปรัชญาที่ไม่ยึดถือกระบวนทัศน์หรือชุดสมมติฐานเพียงหนึ่งเดียว แต่เป็นการหยิบยืมจากหลากหลายทฤษฎี รูปแบบ หรือแนวคิด เพื่อให้ได้มาซึ่งความเข้าใจที่เติมเต็มซึ่งกันและกันต่อเรื่องใดเรื่องหนึ่ง หรือเป็นการประยุกต์ใช้ทฤษฎีที่แตกต่างกันไปในแต่ละกรณีโดยเฉพาะ

ขบวนการทางปรัชญาและการเมืองที่โต้แย้งว่ามีความเชื่อมโยงกันระหว่างการกดขี่/ขูดรีดผู้หญิงกับการกดขี่/ขูดรีดธรรมชาติ โดยวิพากษ์แนวคิดทวิภาคแบบปิตาธิปไตย (วัฒนธรรม/ธรรมชาติ, ชาย/หญิง) ที่ด้อยค่าทั้งผู้หญิงและสิ่งแวดล้อม

แหล่งกำเนิดปฐมภูมิของการเปลี่ยนแปลงหรือการหยุดนิ่ง; ผู้กระทำหรือกลไกที่ทำให้สิ่งต่างๆ เกิดขึ้น ในวิทยาศาสตร์สมัยใหม่ คำนี้คือสิ่งที่มักหมายถึงเมื่อพูดว่า "สาเหตุ"

ทัศนะที่ว่าผู้กระทำ (บุคคล) สามารถเป็นสาเหตุกระทำของการกระทำได้โดยตรง แทนที่จะเป็นเหตุการณ์ มักถูกยกมาเพื่อสนับสนุนเรื่องเจตจำนงเสรี

ประธานผู้คิดหรือ "ฉัน" (res cogitans) ซึ่งการมีอยู่ถูกพิสูจน์ด้วยข้อโต้แย้ง cogito (ฉันคิด) เป็นวิญญาณที่เป็นสารัตถะ ไร้รูปร่าง และแยกต่างหากจากร่างกาย

ในปรากฏการณ์วิทยาของฮุสเซิร์ล หมายถึงจิตสำนึกบริสุทธิ์ที่หลงเหลืออยู่หลังจากการทำ epoché (การยับยั้งการตัดสินเกี่ยวกับโลก)

หลักจริยศาสตร์ที่ถือว่าประโยชน์ส่วนตนเป็นเป้าหมายที่ถูกต้องของการกระทำของมนุษย์ โดยมักแบ่งออกเป็นอัตตนิยมเชิงจิตวิทยา (มนุษย์กระทำการเพื่อประโยชน์ของตนเอง) และอัตตนิยมเชิงจริยศาสตร์ (มนุษย์ควรกระทำการเพื่อประโยชน์ของตนเอง)

ทฤษฎีจริยธรรมเชิงบรรทัดฐานที่ถือว่าผู้กระทำทางศีลธรรมควรทำสิ่งที่อยู่ในความสนใจของตนเอง ต่างจากอัตตานิยมทางจิตวิทยา (ที่อ้างว่าเรากระทำอย่างเห็นแก่ตัวอยู่แล้ว) อัตตานิยมทางจริยธรรมอ้างว่าเรา "ควร" กระทำเพื่อประโยชน์ตน

ข้ออ้างแบบถอนรากถอนโคนที่ว่าสภาวะทางจิตบางอย่าง (เช่น ความเชื่อ ความปรารถนา) ไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงผลผลิตของ "จิตวิทยาชาวบ้าน"

ทัศนะที่ว่าวัตถุทั่วไป (เช่น โต๊ะ หรือรูปปั้น) ไม่ได้มีอยู่จริงอย่างเคร่งครัด; มีเพียงอนุภาคพื้นฐานที่ประกอบเป็นสิ่งเหล่านั้นเท่านั้นที่มีอยู่

ในลัทธินีโอเพลโตนิสม์ กระบวนการที่ความจริงทั้งมวลไหลล้นออกมาจาก "หนึ่งเดียว" (The One) เสมือนแสงที่ส่องออกจากดวงอาทิตย์ โดยไม่ทำให้หนึ่งเดียวนั้นลดน้อยลง

โครงสร้างที่เป็นผลมาจากการล้นไหล ซึ่งความจริงถูกจัดลำดับชั้นจากหนึ่งเดียว ลงมาสู่ปัญญา (Nous) วิญญาณ (Psyche) และสุดท้ายคือสสาร

ในลัทธินีโอพลาโตนิสม์ (พล็อตินัส) คือกระบวนการที่สรรพสิ่งถือกำเนิดมาจาก "ปฐมสัจจะ" (The One) โดย The One เอ่อล้นออกมาเนื่องจากความสมบูรณ์พร้อม ก่อให้เกิดปัญญา (Nous) จิตวิญญาณ (Soul) และโลกวัตถุ ตามลำดับ โดยที่ The One ไม่ได้สูญเสียความสมบูรณ์ไป

ปรากฏการณ์ที่ระบบซับซ้อนเกิดขึ้นจากปฏิสัมพันธ์ย่อยๆ จำนวนมาก โดยครอบครองคุณสมบัติใหม่ที่ไม่สามารถอธิบายได้ทั้งหมดด้วยคุณสมบัติของส่วนย่อย

ข้ออ้างที่ว่าคุณสมบัติอุบัติมีอำนาจทางสาเหตุที่แตกต่างไปจากอำนาจทางสาเหตุของฐานทางกายภาพที่รองรับมันอยู่ (ความเป็นสาเหตุจากบนลงล่าง)

ทัศนะทางญาณวิทยาและอภิปรัชญาที่ว่ามโนทัศน์และความรู้ทั้งหมดมีที่มาจากประสบการณ์ทางผัสสะในท้ายที่สุด โดยปฏิเสธความคิดที่มีมาแต่กำเนิด

ในปรัชญาของคานท์ หมายถึงโลกตามที่ปรากฏแก่เราในพื้นที่และเวลา (ปรากฏการณ์) ซึ่งเป็นความจริงเชิงวัตถุวิสัยสำหรับผู้สังเกตที่เป็นมนุษย์ทุกคน

ทฤษฎีที่ถือว่าความรู้ทั้งหมดมาจากการมีประสบการณ์ทางประสาทสัมผัส (Sense-experience) ได้รับแรงกระตุ้นจากการกำเนิดของวิทยาศาสตร์การทดลอง และพัฒนาขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 17 และ 18 โดยเฉพาะนักปรัชญาอย่าง จอห์น ล็อค, จอร์จ บาร์คลีย์, และ เดวิด ฮูม

ทฤษฎีการดำรงอยู่ต่อเนื่องที่ระบุว่าวัตถุทางกายภาพเป็นสิ่งที่มีสามมิติ ซึ่งปรากฏอยู่อย่างครบถ้วนสมบูรณ์ในทุกขณะของการมีอยู่

ทัศนะที่ตรงข้ามกับ Perdurantism (ทัศนะ 4 มิติ); ปฏิเสธว่าวัตถุมีชิ้นส่วนทางเวลา แอปเปิ้ล "ทั้งผล" มีอยู่ ณ ตอนนี้ ไม่ใช่เพียงชิ้นส่วนทางเวลาชิ้นหนึ่งของมัน

คำศัพท์ของอริสโตเติลหมายถึง "กิจกรรม" หรือ "ความเป็นจริง" คือสถานะของการทำงานหรือการตระหนักรู้ผลอย่างสมบูรณ์ ตรงข้ามกับ dynamis (ภาวะแฝง)

การเติมเต็มของภาวะแฝง สำหรับอริสโตเติล ความสุขคือ energeia ของสภาวะตามธรรมชาติ ไม่ใช่กระบวนการของการกลายเป็น

สภาวะแห่งความรู้ ความเข้าใจ หรือการหยั่งรู้ทางจิตวิญญาณที่สมบูรณ์แบบ ในทางประวัติศาสตร์ยุโรป (ยุคเรืองปัญญา) หมายถึงขบวนการทางปัญญาที่เน้นเหตุผลและปัจเจกนิยมเป็นหลักแทนจารีตประเพณี

ขบวนการทางปรัชญาในศตวรรษที่ 18 ซึ่งมีลักษณะเด่นคือความเชื่อในพลังของเหตุผลมนุษย์และการปฏิรูปหลักการทางการเมือง ศาสนา และการศึกษา คานท์นิยามว่าเป็น "การหลุดพ้นของมนุษย์จากภาวะที่ต้องพึ่งพาผู้อื่นทางความคิด" (Immaturity) พร้อมกับคำขวัญว่า "Sapere aude" (จงกล้าที่จะใช้ปัญญา)

คำศัพท์ของอริสโตเติล หมายถึงสภาวะของการเป็นจริงอย่างสมบูรณ์ หรือการตระหนักรู้ศักยภาพจนถึงที่สุด (มักใช้คู่กับ Energeia)

สิ่งที่ดำรงอยู่ ไม่ว่าจะเป็นรูปธรรมหรือนามธรรม ในทางอภิปรัชญา มักใช้เพื่อระบุถึง "หน่วย" พื้นฐานของความจริง

ทัศนะในปรัชญาจิตที่ว่าเหตุการณ์ทางจิตเป็นผลมาจากเหตุการณ์ทางกายภาพในสมอง แต่ตัวมันเองไม่มีอำนาจก่อให้เกิดผลใดๆ กลับไปสู่ทางกายภาพ

ทัศนะในปรัชญาจิตที่ว่าเหตุการณ์ทางจิตเกิดจากเหตุการณ์ทางกายภาพในสมอง แต่จิตไม่มีอำนาจส่งผลกระทบใดๆ ต่อเหตุการณ์ทางกายภาพ (เปรียบเหมือนเสียงหวีดของหัวรถจักรไอน้ำ ที่บ่งบอกถึงการทำงานแต่ไม่ได้ทำหน้าที่ขับเคลื่อนรถไฟ)

สาขาหนึ่งของปรัชญาที่ศึกษาเกี่ยวกับธรรมชาติ บ่อเกิด และขอบเขตของความรู้ โดยตั้งคำถามเช่น “ความรู้คืออะไร” “เราได้ความรู้มาอย่างไร” และ “อะไรคือขีดจำกัดของความรู้”

การศึกษาเกี่ยวกับ "สิ่งสุดท้าย" เช่น ความตาย การพิพากษา และจุดจบของโลกหรือจักรวาล มักเกี่ยวข้องกับเวลาและประวัติศาสตร์