แนวคิดของไฮเดกเกอร์ (Sein-zum-Tode) ที่ว่าการมีอยู่ของมนุษย์โดยพื้นฐานแล้วมุ่งไปสู่จุดจบที่หลีกเลี่ยงไม่ได้

การยอมรับความตายในฐานะความเป็นไปได้ในปัจจุบันที่กำหนดโครงสร้างชีวิตทั้งหมด และมอบความเร่งด่วนให้แก่ชีวิต

คำศัพท์ของไฮเดกเกอร์ (Mitsein) ที่ชี้ว่าการมีอยู่ของมนุษย์เป็นเรื่องทางสังคมโดยเนื้อแท้; เราไม่ได้มีอยู่โดยลำพังแล้วค่อยไปสัมพันธ์กับผู้อื่น แต่เรา "อยู่ร่วม" กับผู้อื่นอยู่เสมอแล้ว

โครงสร้างทางภววิทยาของดาไซน์ที่มีความเป็นชุมชนเป็นสาระสำคัญ ซึ่งตรงข้ามกับสอลลิปซิสม์ (ลัทธิตัวกูของกู)

สภาวะทางจิตที่ยึดถือว่าประพจน์หรือข้อตั้งหนึ่งเป็นจริง มักถูกจำแนกให้แตกต่างจากความรู้ ซึ่งความรู้นั้นต้องการการให้เหตุผลสนับสนุนและความจริง

สภาวะทางจิตที่ถือว่าประพจน์หนึ่งเป็นจริง ในทางญาณวิทยา ความเชื่อถือเป็นองค์ประกอบหนึ่งของนิยามความรู้แบบดั้งเดิม (ความเชื่อที่จริงและมีเหตุผลรองรับ)

(จริยศาสตร์) ความตั้งใจที่จะทำความดีและส่งเสริมความสุขของผู้อื่น; การกระทำด้วยความกรุณาหรือความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่

แนวโน้มตามธรรมชาติที่จะทำความดีหรือปรารถนาดีต่อผู้อื่น ฮูมโต้แย้งว่าความเมตตาปรานีเป็นคุณธรรมตามธรรมชาติและเป็นรากฐานของการตัดสินทางศีลธรรม ซึ่งคัดค้านแนวคิดที่ว่ามนุษย์เห็นแก่ตัวเพียงอย่างเดียว

ปรัชญาอรรถประโยชน์นิยมที่เกี่ยวข้องกับเจเรมี เบนธัม โดยถือว่าคุณค่าทางศีลธรรมของการกระทำถูกกำหนดโดยอรรถประโยชน์ในการมอบ 'ความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแก่คนจำนวนมากที่สุด'

จิตนิยมอัตวิสัยของจอร์จ เบิร์กลีย์ ซึ่งสรุปอย่างโด่งดังว่า "Esse est percipi" (การดำรงอยู่คือการถูกรับรู้)

ทฤษฎีของไลบ์นิซที่อ้างว่าพระเจ้าเลือกสร้างโลกใบนี้เพราะเป็นโลกที่มีสมดุลของความดีเหนือความชั่วมากที่สุด

ทัศนะแบบนิยตินิยมที่ว่าโลกแห่งความเป็นจริงนี้เป็นโลกที่มีความหลากหลายของปรากฏการณ์สูงสุดในขณะที่มีความซับซ้อนของกฎเกณฑ์น้อยที่สุด

(สันสกฤต) ความศรัทธาภักดี ความรัก หรือความผูกพันต่อพระเจ้า ซึ่งแสดงนัยถึงความสัมพันธ์ส่วนบุคคลระหว่างผู้ศรัทธากับเทพเจ้า

(สันสกฤต) มรรควิถีแห่งการรวมเป็นหนึ่งกับพระผู้เป็นเจ้าผ่านความรักและความภักดีอย่างแรงกล้า เป็นหนึ่งในโยคะหรือหนทางหลักในปรัชญาฮินดู

คำศัพท์ที่ เอ.เอ็น. ไวท์เฮด บัญญัติขึ้นเพื่อวิจารณ์การแยกขาดระหว่างธรรมชาติทางกายภาพที่เป็นวัตถุวิสัยและการรับรู้ที่เป็นจิตวิสัย

ตรรกะวิบัติของการแยกสิ่งที่ถูกรับรู้ออกจากการรับรู้สิ่งนั้น ซึ่งนำไปสู่ปัญหาเรื่องกายและจิต

สาขาหนึ่งของจริยศาสตร์ประยุกต์ที่ศึกษาประเด็นทางปรัชญา สังคม และกฎหมายที่เกิดขึ้นในทางการแพทย์และวิทยาศาสตร์ชีวภาพ เช่น การุณยฆาต การทำแท้ง และวิศวกรรมพันธุศาสตร์

สมมติฐานที่ว่าปัจจัยทางชีวภาพ เช่น ยีนของบุคคล เป็นตัวกำหนดพฤติกรรมหรือการเปลี่ยนแปลงของบุคคลนั้นอย่างสมบูรณ์

ทัศนะทางอภิปรัชญาในปรัชญาชีววิทยาที่ว่าลักษณะที่ซับซ้อนของมนุษย์ (เช่น ความฉลาด หรือศีลธรรม) สามารถลดทอนลงเหลือเพียงรหัสพันธุกรรม

ทฤษฎีของ จอห์น เซิร์ล ที่ระบุว่าความตระหนักรู้เป็นคุณลักษณะทางชีวภาพระดับสูงของสมอง

ทัศนะที่ยืนยันว่าสภาวะทางจิตเป็นปรากฏการณ์ทางชีวภาพที่มีอยู่จริงและเป็นเนื้อแท้ของชีววิทยามนุษย์

หลักการที่ระบุว่าประโยคบอกเล่าทุกประโยคที่แสดงประพจน์จะมีค่าความจริงเพียงหนึ่งในสองค่าเท่านั้น คือ ไม่จริง ก็เท็จ

มักถูกท้าทายในทางอภิปรัชญาเกี่ยวกับเหตุการณ์ในอนาคตที่ยังไม่แน่นอนและภาคแสดงที่กำกวม

แบบจำลองที่อดีต ปัจจุบัน และอนาคต ดำรงอยู่พร้อมกันในก้อนสี่มิติ ซึ่งนัยถึงแนวคิดสัสสตนิยม

ได้รับการสนับสนุนจากทฤษฎีสัมพัทธภาพ ซึ่งเสนอว่าการไหลของเวลาเป็นเรื่องจิตวิสัย และจักรวาลเป็นโครงสร้างที่หยุดนิ่ง

(สันสกฤต) ในพุทธศาสนานิกายมหายาน หมายถึง ผู้ที่ได้ก่อให้เกิด 'โพธิจิต' (จิตแห่งการตรัสรู้) และผู้ที่จะได้บรรลุสัมมาสัมโพธิญาณ แต่ได้ตั้งปณิธานว่าจะช่วยเหลือสรรพสัตว์ทั้งปวงให้พ้นจากความทุกข์ก่อนที่จะเข้าสู่นิพพาน

ในอภิปรัชญาของเดส์การตส์ หมายถึงสารวัตถุที่มีคุณลักษณะคือการกินที่ ความสามารถในการแบ่งแยกได้ และการไม่มีความตระหนักรู้

ในปรากฏการณ์วิทยา ร่างกายเป็นประธานของการรับรู้และเป็นสื่อกลางที่เราใช้ในการดำรงอยู่ในโลก

ในอภิปรัชญาเรื่องความกำกวม หมายถึงกรณีที่ไม่ชัดเจนว่าสามารถใช้ภาคแสดงนั้นได้หรือไม่ (เช่น คนที่ไม่สามารถระบุได้ชัดเจนว่า "หัวล้าน" หรือ "ไม่ล้าน")

กรณีตัวอย่างที่ท้าทายหลักค่าความจริงสองค่า (Bivalence) โดยชี้ว่าอาจมีช่องว่างของค่าความจริง หรือระดับของความจริงที่แตกต่างกัน

อ้างถึงวาทะของ ไควน์ ที่ว่า "การมีอยู่คือการเป็นค่าของตัวแปรผูกพัน" หมายความว่าเรายอมรับการมีอยู่ของสิ่งใดก็ตามที่ทฤษฎีของเราจำเป็นต้องใช้ตัวบ่งปริมาณ (Quantifier) อ้างถึง

วิธีการในตรรกศาสตร์สัญลักษณ์ที่ใช้แสดงข้ออ้างเรื่องการมีอยู่; การถกเถียงทางอภิปรัชญามักเน้นว่าการใช้ตัวบ่งปริมาณยืนยันการมีอยู่จริงหรือไม่ (เช่น สำหรับวัตถุนามธรรม)

ในทฤษฎีส่วนย่อยและส่วนรวม หมายถึงส่วนที่มีมิติต่ำกว่าซึ่งกำหนดขีดจำกัดของวัตถุ

นักปรัชญาแยกความแตกต่างระหว่างขอบเขตที่ "แท้จริง" (ความไม่ต่อเนื่องตามธรรมชาติ) และขอบเขตที่ "สมมติขึ้น" (มนุษย์กำหนด)