(ภาษาละติน แปลว่า 'จากสิ่งที่มาก่อน') ความรู้หรือการให้เหตุผลสนับสนุนที่เป็นอิสระจากประสบการณ์ (เช่น "คนโสดทุกคนคือคนที่ยังไม่แต่งงาน") โดยตั้งอยู่บนพื้นฐานของเหตุผลหรือการนิรนัยมากกว่าการสังเกต

ความรู้ที่เป็นอิสระจากประสบการณ์ทางผัสสะ ตัวอย่างเช่น ความจริงทางคณิตศาสตร์ (2+2=4) และสัจนิรันดร์ (ชายโสดทุกคนคือคนยังไม่แต่งงาน) คานท์เสนอว่ามีความจริงแบบ "สังเคราะห์ก่อนประสบการณ์" ด้วย

สิ่งซึ่งขัดต่อเหตุผลหรือสามัญสำนึก หรือขัดแย้งกันเองในทางตรรกะ ในปรัชญาอัตถิภาวนิยม หมายถึงความขัดแย้งระหว่างแนวโน้มของมนุษย์ที่จะแสวงหาคุณค่าและความหมายที่แท้จริงในชีวิต กับจักรวาลที่ 'เงียบงัน' และไม่แยแส

ในอภิปรัชญาของอริสโตเติล หมายถึงคุณสมบัติของสิ่งหนึ่งซึ่งไม่ได้เป็นสาระสำคัญต่อธรรมชาติของสิ่งนั้น กล่าวคือ สิ่งนั้นจะยังคงเป็นสิ่งเดิมแม้ว่าจะปราศจากคุณสมบัตินี้

การแปรเปลี่ยนหรือคุณลักษณะของสารวัตถุ (Substance) ที่สามารถเปลี่ยนแปลงหรือสูญหายไปได้โดยที่สารวัตถุนั้นไม่สูญสลายไป (เช่น สีของโต๊ะ)

(สันสกฤต) อทวิภาวะ เป็นสำนักปรัชญาเวทานตะที่สอนว่ามีเพียงสัจภาวะสูงสุดหนึ่งเดียว (พรหมัน) และอาตมัน (วิญญาณปัจเจก) เป็นสิ่งเดียวกับพรหมัน

ทัศนะทางปรัชญาที่ว่าค่าความจริงของข้ออ้างบางประการ—โดยเฉพาะข้ออ้างเชิงอภิปรัชญาที่เกี่ยวกับเทววิทยา, ชีวิตหลังความตาย หรือการดำรงอยู่ของพระเจ้า—เป็นสิ่งที่ไม่เป็นที่รับรู้และโดยเนื้อแท้แล้วไม่สามารถหยั่งรู้ได้

ทัศนะที่ว่าการมีอยู่ของพระเจ้า สิ่งศักดิ์สิทธิ์ หรือสิ่งเหนือธรรมชาติเป็นสิ่งที่ไม่มีใครรู้หรือไม่อาจรู้ได้ บัญญัติโดย ที. เอช. ฮักซ์ลีย์ เพื่ออธิบายจุดยืนที่ปฏิเสธการยึดมั่นในความเชื่อหากไม่มีหลักฐานรองรับ

การศึกษาเรื่องความไม่รู้หรือความสงสัยที่ถูกสร้างขึ้นทางวัฒนธรรม โดยเฉพาะการเผยแพร่ข้อมูลทางวิทยาศาสตร์ที่ไม่ถูกต้องหรือสร้างความสับสน (เช่น กลยุทธ์ของอุตสาหกรรมยาสูบเพื่อบิดเบือนความเสี่ยงด้านสุขภาพ)

(สันสกฤต) ความไม่เบียดเบียน หลักการในการละเว้นจากการทำอันตรายต่อสิ่งมีชีวิตใดๆ ซึ่งเป็นหัวใจสำคัญในจริยศาสตร์ของศาสนาฮินดู พุทธ และเชน

สภาวะของสังคมที่ปราศจากรัฐบาลหรืออำนาจส่วนกลาง ในทางปรัชญาการเมือง หมายถึงทฤษฎีที่ว่ารัฐบาลเป็นสิ่งไม่จำเป็นและเป็นอันตรายต่อเสรีภาพของมนุษย์

วิถีชีวิตที่โดดเด่นด้วยการละเว้นจากความสุขทางประสาทสัมผัส ซึ่งมักมีจุดประสงค์เพื่อการแสวงหาเป้าหมายทางจิตวิญญาณ

วิถีชีวิตที่มีลักษณะเด่นคือการสละความสุขทางโลกเพื่อเป้าหมายทางจิตวิญญาณ นีดเช่วิพากษ์ "อุดมคติแห่งตบะ" ว่าเป็นรูปแบบหนึ่งของ "เจตจำนงสู่ความว่างเปล่า" และเป็นการปฏิเสธชีวิต

ภาวะที่ไม่เชื่อหรือขาดความเชื่อในการดำรงอยู่ของพระเจ้าหรือทวยเทพ

ความขาดแคลนความเชื่อหรือการไม่เชื่อในการมีอยู่ของพระเจ้า ในทางปรัชญา มักเกี่ยวข้องกับการวิพากษ์ลัทธิเทวนิยมและการยึดมั่นในธรรมชาติศาสตร์นิยม

(ภาษาสันสกฤต) ตัวตนหรือวิญญาณ; แก่นแท้ของปัจเจกบุคคลอันเป็นนิรันดร์และไม่เปลี่ยนแปลง ซึ่งมักจะจำแนกออกจากอัตตาเชิงประจักษ์หรือร่างกาย ในปรัชญาอไทฺวตะ เวทานตะ อาตมันเป็นสิ่งเดียวกับพรหมัน

คุณสมบัติหรือลักษณะเด่นที่ถือเป็นส่วนหนึ่งหรือเป็นธรรมชาติของบุคคลหรือสิ่งของ; ในปรัชญาของสปิโนซา หมายถึงแก่นสารของสารวัตถุ (Substance)

คุณสมบัติที่แสดงถึงพระเจ้า เช่น ความมีอำนาจทุกอย่าง ความรู้แจ้งทุกอย่าง และความดีที่สมบูรณ์พร้อม

(ภาษาสันสกฤต) ความไม่รู้หรือความหลงผิด โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือความไม่รู้แจ้งในธรรมชาติที่แท้จริงของความเป็นจริง ซึ่งมักถูกพิจารณาว่าเป็นรากเหง้าของความทุกข์และวงจรการเวียนว่ายตายเกิด (สังสารวัฏ)

หนึ่งในสาเหตุสี่ประการของอริสโตเติล: คือวัตถุประสงค์ จุดจบ หรือเป้าหมาย ซึ่งสิ่งหนึ่งมีอยู่เพื่อสิ่งนั้น

การอธิบายปรากฏการณ์โดยอ้างอิงวัตถุประสงค์ที่มันตอบสนอง มากกว่าอ้างอิงสาเหตุที่ทำให้มันเกิดขึ้น

อุปมานิทัศน์อันโด่งดังที่เสนอโดยเพลโตในหนังสืออุตมรัฐ (Republic) บรรยายภาพนักโทษที่ถูกล่ามโซ่อยู่ในถ้ำ เห็นเพียงเงาของวัตถุที่เกิดจากแสงไฟ ใช้เพื่อแสดงความแตกต่างระหว่างความเชื่อที่อาศัยภาพปรากฏและความรู้ที่อาศัยความจริงแท้ (แบบ)

ส่วนหนึ่งหรือธาตุหนึ่งขององค์รวม ในทางอภิปรัชญา การถกเถียงมุ่งเน้นว่าข้อเท็จจริงมีองค์ประกอบหรือไม่

หน่วยก่อสร้างพื้นฐานที่สุดของความจริงซึ่งเรียบง่ายและแบ่งแยกไม่ได้

แนวคิดที่อธิบายพระเจ้าว่าเป็นเอกภาพที่ซึ่งความขัดแย้งและคู่ตรงข้ามทั้งหมด มาบรรจบกันและก้าวข้ามไป

การตระหนักว่าจิตของมนุษย์ไม่สามารถเข้าใจความจริงอันเป็นอนันต์ของพระเจ้าได้อย่างสมบูรณ์; เราทำได้เพียงเข้าใกล้ความจริงไปเรื่อยๆ

แนวทางเชิงปรัชญาที่ไม่ยึดถือกระบวนทัศน์หรือชุดสมมติฐานเพียงหนึ่งเดียว แต่เป็นการหยิบยืมจากหลากหลายทฤษฎี รูปแบบ หรือแนวคิด เพื่อให้ได้มาซึ่งความเข้าใจที่เติมเต็มซึ่งกันและกันต่อเรื่องใดเรื่องหนึ่ง หรือเป็นการประยุกต์ใช้ทฤษฎีที่แตกต่างกันไปในแต่ละกรณีโดยเฉพาะ

หลักจริยศาสตร์ที่ถือว่าประโยชน์ส่วนตนเป็นเป้าหมายที่ถูกต้องของการกระทำของมนุษย์ โดยมักแบ่งออกเป็นอัตตนิยมเชิงจิตวิทยา (มนุษย์กระทำการเพื่อประโยชน์ของตนเอง) และอัตตนิยมเชิงจริยศาสตร์ (มนุษย์ควรกระทำการเพื่อประโยชน์ของตนเอง)

ทฤษฎีจริยธรรมเชิงบรรทัดฐานที่ถือว่าผู้กระทำทางศีลธรรมควรทำสิ่งที่อยู่ในความสนใจของตนเอง ต่างจากอัตตานิยมทางจิตวิทยา (ที่อ้างว่าเรากระทำอย่างเห็นแก่ตัวอยู่แล้ว) อัตตานิยมทางจริยธรรมอ้างว่าเรา "ควร" กระทำเพื่อประโยชน์ตน