คำศัพท์ของซาทร์ (mauvaise foi) สำหรับปรากฏการณ์ที่มนุษย์ ภายใต้แรงกดดันทางสังคม ยอมรับค่านิยมจอมปลอมและปฏิเสธเสรีภาพที่มีมาแต่กำเนิดของตนที่จะกระทำอย่างแท้จริง

สภาวะทางอภิปรัชญาของการโกหกตัวเองเกี่ยวกับธรรมชาติของตนในฐานะผู้มีเสรีภาพ โดยปฏิบัติต่อตนเองเสมือนเป็นวัตถุสิ่งของมากกว่าจะเป็นจิตสำนึก

ในปรัชญาของซาทร์ คือรูปแบบหนึ่งของการหลอกตัวเองที่มนุษย์ปฏิเสธเสรีภาพและความรับผิดชอบของตน โดยแสร้งทำตัวเป็นสิ่งของ (วัตถุ) ที่ถูกกำหนดโดยสถานการณ์ แทนที่จะยอมรับว่าตนเป็นประธานที่มีเสรีภาพในการเลือกการกระทำของตนเอง

คำศัพท์ภาษากรีกของอริสโตเติลหมายถึง "ภาวะแฝง" หรือ "อำนาจ" หมายถึงความสามารถของสิ่งหนึ่งที่จะเปลี่ยนแปลงหรืออยู่ในสถานะที่ต่างออกไป ตรงข้ามกับ Energeia (ภาวะจริง)

ในอภิปรัชญายุคสโกลาสติก หมายถึงหลักการของความเปลี่ยนแปลงได้ หรือความสามารถในการรองรับรูปแบบ (Form); มักถูกระบุว่าเป็นปฐมสสาร (Prime Matter)

ความเชื่อที่ไม่ตั้งอยู่บนหลักฐานเชิงตรรกะหรือประจักษ์พยาน ในปรัชญาศาสนามักมีการอภิปรายถึงศรัทธาในความสัมพันธ์กับเหตุผล โดยศรัทธาอาจถูกมองว่าเป็นวิถีทางแห่งความรู้ที่อยู่เหนือการสังเกตเชิงประจักษ์

ทรรศนะที่ว่าศรัทธาเป็นอิสระจาก หรืออยู่เหนือเหตุผล. ผู้ยึดมั่นในศรัทธาธิปไตยโต้แย้งว่าความจริงทางศาสนาขั้นพื้นฐานไม่สามารถเข้าถึงได้ด้วยการไตร่ตรองทางปัญญา แต่ต้องได้รับการยอมรับผ่านศรัทธาเท่านั้น

ศาสนาและปรัชญาหลักของอนุทวีปอินเดีย มีลักษณะเป็นกลุ่มความเชื่อและการปฏิบัติที่หลากหลาย รวมถึงอำนาจของพระเวท แนวคิดเรื่องกรรม สังสารวัฏ และการแสวงหาธรรมะและโมกษะ

หนึ่งในสำนักปรัชญาอินเดียโบราณฝ่ายนาสติก (ปรัชญานอกรีต) ที่ก่อตั้งหรือจัดระบบขึ้นโดยพระมหาวีระ วรฺธมาน โดยเน้นย้ำเรื่องอหิงสา (การไม่เบียดเบียน), การดำรงอยู่ของชีวะ (วิญญาณปัจเจก) จำนวนอนันต์ และการแสวงหาความหลุดพ้นผ่านทางความเชื่อที่ถูกต้อง ความรู้ที่ถูกต้อง และความประพฤติที่ถูกต้อง

ปรัชญาอินเดียโบราณที่เน้นหลักอหิงสา (Ahimsa) หรือความไม่เบียดเบียนต่อสิ่งมีชีวิตทั้งปวง ในทางอภิปรัชญา สนับสนุนหลัก Anekantavada (ความจริงมีหลายด้าน) ซึ่งเสนอว่าความจริงมีความซับซ้อนและไม่มีมุมมองเดียวใดที่สามารถจับความจริงได้ทั้งหมด

ทัศนะทางปรัชญาที่ว่าชีวิตปราศจากความหมาย วัตถุประสงค์ หรือคุณค่าแท้จริงที่เป็นปรนัย โดยทั่วไปเกี่ยวข้องกับการปฏิเสธหลักการทางศาสนาและศีลธรรมทั้งหมด

หลักการทางปรัชญาที่แนะถึงความขาดแคลนความเชื่อในแง่มุมที่มีความหมายของชีวิต นีดเช่ใช้คำนี้เพื่ออธิบายความเสื่อมถอยของค่านิยมดั้งเดิมและวิกฤตการณ์แห่งความหมายในโลกสมัยใหม่

ทรรศนะทางปรัชญาที่มองว่าโลกโดยพื้นฐานแล้วดีงาม หรือความดีจะชนะความชั่วในที่สุด กอทท์ฟรีด วิลเฮล์ม ไลบ์นิซ ได้ให้เหตุผลไว้อย่างโด่งดังว่า โลกใบนี้คือ "โลกที่ดีที่สุดในบรรดาโลกที่เป็นไปได้ทั้งมวล"

ระบบความเชื่อ การปฏิบัติ และค่านิยมที่มักมีศูนย์กลางอยู่ที่ความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์กับอำนาจศักดิ์สิทธิ์หรืออำนาจเหนือธรรมชาติ ในทางปรัชญา ศาสนาเป็นสิ่งที่ถูกศึกษาผ่านแขนงวิชาที่เรียกว่า 'ปรัชญาศาสนา'

(ภาษาสันสกฤต) หมายถึง ถ้อยคำหรือเสียง ในญาณวิทยาอินเดีย หมายถึงศัพทประมาณ (Pramana) คือความรู้ที่ได้จากประจักษ์พยานทางคำพูด โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้อยคำของบุคคลที่เชื่อถือได้ (อาปตะ - Apta) หรือจากคัมภีร์อันศักดิ์สิทธิ์ (พระเวท)

(สันสกฤต) ความว่างเปล่า เป็นแนวคิดหลักในพุทธศาสนานิกายมหายาน โดยเฉพาะในสำนักมาธยมิกะ ซึ่งยึดถือว่าปรากฏการณ์ทั้งปวงล้วนว่างเปล่าจาก 'สภาวะของตนเอง' (own-being) หรือธรรมชาติที่แท้จริงในตัว และดำรงอยู่ได้โดยต้องอาศัยปัจจัยอื่นเท่านั้น

ในบริบทของปรัชญาอินเดียและปรัชญาคณิตศาสตร์ หมายถึงจำนวนที่เกี่ยวข้องกับแนวคิดเรื่อง 'ศูนยตา' (ความว่างเปล่า) ในเชิงปรัชญา ศูนย์แทนจุดเริ่มต้น สภาวะแห่งความไม่มีอยู่ซึ่งเป็นที่มาของความมีอยู่ หรือเป็นตัวแทนทางคณิตศาสตร์ของความไม่มีอะไร

สถานะทางอภิปรัชญาของความว่างเปล่าหรือการไม่ดำรงอยู่ ในหลายระบบ "ศูนย์" ไม่ใช่เพียงแค่ตัวเลขคณิตศาสตร์ แต่เป็นตัวแทนของความว่างเปล่า สิ่งที่ยังไม่ปรากฏ หรือ "ความไม่มีที่มีอยู่จริง" ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของการดำรงอยู่ทั้งปวง

ศาสนาโบราณของเปอร์เซีย (อิหร่าน) ที่มีมาก่อนศาสนาอิสลาม ซึ่งก่อตั้งโดยศาสดาโซโรอัสเตอร์ (ซาราทุสตรา) มีลักษณะเด่นที่ทวินิยมอันเข้มแข็งระหว่างพลังแห่งความดี (อะฮูรา มาซดา) และพลังแห่งความชั่วร้าย (อังกระ ไมน์ยู) และได้มีอิทธิพลอย่างสำคัญต่อแนวคิดตะวันตกเกี่ยวกับสวรรค์ นรก และการพิพากษาครั้งสุดท้าย

ปรัชญาทวิภาคนิยมโบราณที่เสนอเรื่องการต่อสู้ระดับจักรวาลระหว่างความจริง/แสงสว่าง และความลวง/ความมืด นำเสนอแนวคิดเรื่องเสรีเจตจำนงในการเลือกฝ่าย และส่งอิทธิพลต่อศาสนาเอกเทวนิยมในยุคต่อมา

หนึ่งในระบบอภิปรัชญาเริ่มแรกของทวิภาคนิยมระดับจักรวาล โดยเสนอเรื่องการต่อสู้ระหว่าง อหุรา มาสดา (ความจริง/แสงสว่าง) และ อังครา ไมนยุ (คำเท็จ/ความมืด) ซึ่งส่งอิทธิพลต่ออภิปรัชญาของเพลโตและศาสนาอับราฮัมในเรื่องปัญหาความชั่วร้ายและวิทยายุคสุดท้าย