(ภาษาละติน แปลว่า 'จากสิ่งที่มาก่อน') ความรู้หรือการให้เหตุผลสนับสนุนที่เป็นอิสระจากประสบการณ์ (เช่น "คนโสดทุกคนคือคนที่ยังไม่แต่งงาน") โดยตั้งอยู่บนพื้นฐานของเหตุผลหรือการนิรนัยมากกว่าการสังเกต

ความรู้ที่เป็นอิสระจากประสบการณ์ทางผัสสะ ตัวอย่างเช่น ความจริงทางคณิตศาสตร์ (2+2=4) และสัจนิรันดร์ (ชายโสดทุกคนคือคนยังไม่แต่งงาน) คานท์เสนอว่ามีความจริงแบบ "สังเคราะห์ก่อนประสบการณ์" ด้วย

คำนี้เป็นหนึ่งในแนวคิดสำคัญของลัทธิอัตถิภาวนิยมแบบไม่เชื่อพระเจ้า (atheistic existentialism) โดยเฉพาะในความคิดของ ซาร์ตร์ (Jean-Paul Sartre) เขาอธิบายว่า เมื่อพระเจ้าไม่มีอยู่จริง ก็ย่อมไม่มีคุณค่า หรือความหมายของชีวิตที่เป็นสากล มนุษย์จึงถูกผลักให้เผชิญโลกอย่างโดดเดี่ยว หรือ “ถูกทอดทิ้ง” นั่นเอง มนุษย์ต้องตัดสินใจเองว่าจะทำอะไร ต้องแยกแยะด้วยตัวเองว่าอะไรถูกหรือผิด และเพราะไม่มีพลังใดคอยชี้นำ เขาจึงต้องพึ่งพาตนเองทั้งหมด

มาจากภาษาละติน ab = “ออกไป” และ ducere = “นำไป” (1) อริสโตเติล (Aristotle) หมายถึง การอนุมานแบบตรรกะที่ไม่ให้ความแน่นอน เนื่องจากความเชื่อมโยงระหว่างเงื่อนไขต่าง ๆ ในตรรกะไม่แข็งแรง ข้อสรุปจึงเป็นเพียงสิ่งที่ “น่าจะเป็นไปได้” (2) ชาร์ลส์ แซนเดอร์ส เพียร์ซ (C.S. Peirce) เป็นหนึ่งในรูปแบบการให้เหตุผลพื้นฐาน ร่วมกับ deduction และ induction ส่วน Abduction คือกระบวนการ “ตั้งสมมุติฐาน” เพื่ออธิบายสิ่งที่พบ เริ่มจากกรณีเฉพาะ แล้วสร้างคำอธิบายที่เป็นไปได้ขึ้นมา

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นโดยผู้กระทำ (Agent) ซึ่งมีเจตนาหรือวัตถุประสงค์เฉพาะ เจตนาเป็นสิ่งที่แยก "การกระทำ" ออกจาก "การเคลื่อนไหวของร่างกาย" เพียงอย่างเดียว

พฤติกรรมที่เป็นไปโดยสมัครใจและมีเจตนา ซึ่งมักถูกวิเคราะห์ในทางอภิปรัชญาเกี่ยวกับความสัมพันธ์ระหว่างเจตจำนงเสรีและนิยตินิยม

เหตุผลวิบัติที่ข้อโต้แย้งถูกปฏิเสธโดยอาศัยข้อเท็จจริงที่ไม่เกี่ยวข้องเกี่ยวกับตัวบุคคลที่นำเสนอข้อโต้แย้งนั้น แทนที่จะพิจารณาที่เนื้อหาของข้อโต้แย้งเอง

การรวมกลุ่มของสิ่งต่างๆ ที่เชื่อมโยงกันอย่างหลวมๆ และไม่ได้ก่อให้เกิดองค์รวมหรือสารวัตถุที่เป็นเอกภาพเดียวกัน (เช่น กองทราย)

ตรงข้ามกับระบบหรือองค์รวม; กลุ่มรวมถูกนิยามโดยสมาชิกของกลุ่มเท่านั้น ขาดโครงสร้างภายในที่จะทำให้มันเป็นอะไรที่มากกว่าผลรวมของส่วนย่อย

กระบวนการแยกย่อยแนวคิดหรือประพจน์ที่ซับซ้อนออกเป็นส่วนที่ง่ายกว่าหรือส่วนประกอบย่อย เพื่อทำความเข้าใจธรรมชาติของสิ่งนั้น

วิธีการสืบสอบที่เป็นหัวใจสำคัญของ "ปรัชญาวิเคราะห์" (Analytic Philosophy) มุ่งเน้นการทำความกระจ่างทางความคิดและแก้ปัญหาทางปรัชญาผ่านการวิเคราะห์ภาษาและตรรกะ

การแบ่งแยกของคานท์ระหว่างประพจน์ที่จริงโดยนิยาม (เชิงวิเคราะห์ เช่น "วัตถุทุกชนิดกินที่") และประพจน์ที่เพิ่มพูนเนื้อหาความรู้ใหม่ (เชิงสังเคราะห์ เช่น "วัตถุทุกชนิดมีน้ำหนัก")

คำศัพท์ของซาทร์ (mauvaise foi) สำหรับปรากฏการณ์ที่มนุษย์ ภายใต้แรงกดดันทางสังคม ยอมรับค่านิยมจอมปลอมและปฏิเสธเสรีภาพที่มีมาแต่กำเนิดของตนที่จะกระทำอย่างแท้จริง

สภาวะทางอภิปรัชญาของการโกหกตัวเองเกี่ยวกับธรรมชาติของตนในฐานะผู้มีเสรีภาพ โดยปฏิบัติต่อตนเองเสมือนเป็นวัตถุสิ่งของมากกว่าจะเป็นจิตสำนึก

ในปรัชญาของซาทร์ คือรูปแบบหนึ่งของการหลอกตัวเองที่มนุษย์ปฏิเสธเสรีภาพและความรับผิดชอบของตน โดยแสร้งทำตัวเป็นสิ่งของ (วัตถุ) ที่ถูกกำหนดโดยสถานการณ์ แทนที่จะยอมรับว่าตนเป็นประธานที่มีเสรีภาพในการเลือกการกระทำของตนเอง

กระบวนการของการเปลี่ยนแปลงหรือการเกิดขึ้น ในปรัชญาของเฮราคลิตัสถือว่าเป็นธรรมชาติพื้นฐานของความจริง ("ทุกสิ่งไหลเลื่อน")

ในปรัชญากระบวนการ (ไวท์เฮด) หมายถึงการทำให้ศักยภาพกลายเป็นจริง; ความก้าวหน้าอย่างสร้างสรรค์ของจักรวาลที่ซึ่งสิ่งต่างๆ คือเหตุการณ์มากกว่าจะเป็นสารวัตถุ

แนวคิดเรื่องการเปลี่ยนแปลงหรือความไหลลื่นอย่างต่อเนื่อง ในปรัชญาของเฮราคลิตัส คือแนวคิดที่ว่าไม่มีสิ่งใดหยุดนิ่ง และทุกสรรพสิ่งอยู่ในกระบวนการของการเปลี่ยนรูป ("ท่านไม่สามารถก้าวลงไปในแม่น้ำสายเดิมได้สองครั้ง")

คำศัพท์ของไฮเดกเกอร์ (Mitsein) ที่ชี้ว่าการมีอยู่ของมนุษย์เป็นเรื่องทางสังคมโดยเนื้อแท้; เราไม่ได้มีอยู่โดยลำพังแล้วค่อยไปสัมพันธ์กับผู้อื่น แต่เรา "อยู่ร่วม" กับผู้อื่นอยู่เสมอแล้ว

โครงสร้างทางภววิทยาของดาไซน์ที่มีความเป็นชุมชนเป็นสาระสำคัญ ซึ่งตรงข้ามกับสอลลิปซิสม์ (ลัทธิตัวกูของกู)

คำศัพท์ที่ เอ.เอ็น. ไวท์เฮด บัญญัติขึ้นเพื่อวิจารณ์การแยกขาดระหว่างธรรมชาติทางกายภาพที่เป็นวัตถุวิสัยและการรับรู้ที่เป็นจิตวิสัย

ตรรกะวิบัติของการแยกสิ่งที่ถูกรับรู้ออกจากการรับรู้สิ่งนั้น ซึ่งนำไปสู่ปัญหาเรื่องกายและจิต

ในอภิปรัชญาของเดส์การตส์ หมายถึงสารวัตถุที่มีคุณลักษณะคือการกินที่ ความสามารถในการแบ่งแยกได้ และการไม่มีความตระหนักรู้

ในปรากฏการณ์วิทยา ร่างกายเป็นประธานของการรับรู้และเป็นสื่อกลางที่เราใช้ในการดำรงอยู่ในโลก

ในอภิปรัชญาเรื่องความกำกวม หมายถึงกรณีที่ไม่ชัดเจนว่าสามารถใช้ภาคแสดงนั้นได้หรือไม่ (เช่น คนที่ไม่สามารถระบุได้ชัดเจนว่า "หัวล้าน" หรือ "ไม่ล้าน")

กรณีตัวอย่างที่ท้าทายหลักค่าความจริงสองค่า (Bivalence) โดยชี้ว่าอาจมีช่องว่างของค่าความจริง หรือระดับของความจริงที่แตกต่างกัน

อ้างถึงวาทะของ ไควน์ ที่ว่า "การมีอยู่คือการเป็นค่าของตัวแปรผูกพัน" หมายความว่าเรายอมรับการมีอยู่ของสิ่งใดก็ตามที่ทฤษฎีของเราจำเป็นต้องใช้ตัวบ่งปริมาณ (Quantifier) อ้างถึง

วิธีการในตรรกศาสตร์สัญลักษณ์ที่ใช้แสดงข้ออ้างเรื่องการมีอยู่; การถกเถียงทางอภิปรัชญามักเน้นว่าการใช้ตัวบ่งปริมาณยืนยันการมีอยู่จริงหรือไม่ (เช่น สำหรับวัตถุนามธรรม)

ในปรากฏการณ์วิทยา คือการระงับการตัดสินเกี่ยวกับโลกทางธรรมชาติเพื่อมุ่งเน้นไปที่การวิเคราะห์ประสบการณ์ (ปรากฏการณ์) ด้วยตัวมันเอง หรือที่รู้จักกันในชื่อ "การลดทอนทางปรากฏการณ์วิทยา"

ข้อโต้แย้งของ เอฟ.เอช. แบรดลีย์ ที่คัดค้านความมีอยู่จริงของความสัมพันธ์: หากความสัมพันธ์ R เชื่อม A และ B เข้าด้วยกัน จะต้องมีความสัมพันธ์อื่นเชื่อม A เข้ากับ R และเป็นเช่นนี้ต่อไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้จบ

ใช้สนับสนุนเอกนิยม (ที่ว่าความจริงเป็นองค์รวมหนึ่งเดียวที่แบ่งแยกไม่ได้) โดยแสดงให้เห็นว่าการวิเคราะห์ความจริงออกเป็นส่วนย่อยและความสัมพันธ์นำไปสู่ความขัดแย้ง

ในปรัชญาวิทยาศาสตร์และอภิปรัชญาเรื่องการลดทอน กฎที่เชื่อมโยงคำศัพท์ของทฤษฎีที่ทำการลดทอน (เช่น ประสาทวิทยาศาสตร์) กับคำศัพท์ของทฤษฎีที่ถูกลดทอน (เช่น จิตวิทยา)

สิ่งจำเป็นสำหรับการลดทอนระหว่างทฤษฎี โดยสร้างข้อความแสดงเอกลักษณ์ เช่น "ความเจ็บปวดคือการกระตุ้นของเส้นใยประสาท C"

การเปลี่ยนแปลงในคำบรรยายหรือคุณสมบัติเชิงสัมพันธ์ของวัตถุ โดยที่ไม่มีการเปลี่ยนแปลงภายในตัววัตถุนั้นจริงๆ

ตรงข้ามกับการเปลี่ยนแปลงที่แท้จริงหรือภายใน; มันสอดคล้องกับเกณฑ์ทางตรรกะของการเปลี่ยนแปลงแต่ไม่ได้เกี่ยวข้องกับการแปรเปลี่ยนจริงในตัวประธาน

ข้อเสนอที่ว่าผลทางกายภาพทุกอย่างย่อมมีสาเหตุทางกายภาพที่เพียงพอ

หลักการที่ว่าฟิสิกส์มีความสมบูรณ์ในตัวเอง; ไม่มีช่องว่างในโลกทางกายภาพที่ต้องการการแทรกแซงจากสิ่งที่ไม่ใช่กายภาพ